Bütün Türkiye Yaren Leyleğin gelişine duygulanarak bakıyor; aslında herkes bir anlamda onda kaybettiklerine bakıyor. Örneğin, 14 yıldır Yaren Leyleğin vefayla gelişinde pek çok insan yitirdiği vefa duygusuna bakıyor. Adem amca ile olan gönül bağında kaybettikleri samimiyete bakıyorlar. Onların hesapsız, çıkarsız sevgisinde biraz da hapsoldukları sevgisiz dünyaya burkuluyorlar. Erdemlerini kaybetmiş, ruhunu kaybetmiş insanların şu ıssız, mutsuz, tedirgin dünyasında, düşeni yemenin kanun olduğu şu kurtlar sofrasında insanlar çıkarları için birbirleri tereddüt etmeden satarken, sistem ve medya ruhlarını iğdiş ederken, esnafından siyasetçisine insanlar gündelik çıkarları için fırıldak gibi dönerken, Yaren leyleğin dönüşünde kimileri de kendi özlerine, insani niteliklerine dönemez olduklarını da burkularak görüyorlar aslında. Adem amca Yaren leylek ilişkisi, kapitalizmin bize dayattığı her şeyin zıttını ve kaybettiğimiz değerleri de hatırlatıyor; insan ve doğanın saf, dolaysız ve katıksız aşkını ve insanoğlunun için için doğaya dönme arzusunu da. Hesapsız, çıkarsız sevmeyi de mesela. En önemlisi de kaybettiğimiz vefa duygusunu da….

Bu yüzden 14 yıldır Yaren leyleğin Türkiye’ye gelişinin bizlerde yarattığı duygu ve heyecana dair Türkiye’den okumamız gereken ilginç sosyopsikolojik olgular var. Onun geldiği gökyüzü, toplum için bir özgürlük istemini ve sınırsızlık arzusunu da temsil ediyor bir bakıma. Aslında bu konuda çok kapsamlı bir yazı yazılabilir. Yaren Leylek, bizlere geciktiğimiz öze dönüşü ve bir biçimde insan olmaya yeniden başlamamız gerektiğini de hatırlatıyor…