Kalem,
Klavye tuşları,
Şairin
Beyninin kıvrımlarında
Acıyı sarmalayan fısıltılar
Ya da
Sanatın çığlıklarında ki
Başkaldırının ve
Şiir doğumunun
Sancılarından üreyen
Çelikleşmiş o omurga,
Doğru yolda
Asla yanlış adrese çıkmasa bile;
Bir kum tanesini
Bir yürek çeperini vicdanın
Kımıldatmak şöyle dursun
Yörüngesini bile bozabiliyorsa yaşamın
Ki……,
Neye yarıyor
Beynimin kıvrımlarında ki
O yorgun ve çaresiz acılar
Şiiri işlevsiz kılamasa da
Gezegenin
Çatırdıyor mu dış kabuğu,
İç vicdanı?
Yahu;

Hâlâ
Çocuklar ve kadınlar
Katledilebiliyor sa
Kitleler halinde

Ey
Sağır bir gezenin
Kör sığır/cık kuşları

SİZLERİN,

Senin
Kıçın mı
Yoksa
VİCDANIN MI
Kırıldı
Neden
O konformist
Ve sağırlaştırıp körleştiren
Yumurta kabuğu
Mağarandan çıkıp
Doğrulmuyorsun
Dizlerinin üstünde
Ve neden duymuyorsun
Kendi cesedinin homurtularını?
Boyu devrilmiyesice
Sen,
Yaşadığını sanan
ÖLÜ Homosapiens?
15/OCAK/2026
Ahmet Karbeş