İnsan iki hafızada yaşıyor gibi. Biri umut etmeyi, diğeri korunmayı hatırlatıyor. Bugün defalarca okumaktan kendimi alamadığım bir şiire denk geldim. Rabindranath Tagore’un “Hayata Dair” şiirini( anonim olduğu da söylenir) herkes okusun isterim açıkçası.
Modern kabuk şeffafken, kalabalık yalnızlıklar çoğalmışken, herkesin çeşitli sosyal medya mercilerinde göründüğü ama kimsenin sana değmediği, temasın az , iletişimin çok olduğu bu zamanda pek insanca hallerin çoğalması , hafızamın umut eden yanını yansıtır.
Şiir gerçekliğin içindeki ihtimalleri sunar. Bize “kalbini aç” der. Hayat “temkinli ol” der. Şiir dokunmayı, sevginin koşulsuz olduğunu, birinin bizi anlayacağını söyler. Olması gerekeni, insanın özünü konuşur. O nedenle şiiri okurken insanın kalbi çokça yumuşar. Hayat “temkinli ol” der, mesafeyi öğretir ve fazlasıyla soğuk akıl devreye girer. Şiiri içimiz tanır ama aklımız “ Güzel ama gerçek değil” der. Bize masal gibi gelir, oysa bu çoğu zaman bastırmaya mahkum olduğumuz tarafımızdır.
Sanırım en büyük korkumuz olduğumuz gibi görünmek ve bu halimizle sevilememek. Bu en büyük iç çekişimizdir. Çünkü insan aklını, gücünü değil en çok kalbini saklar. Denizin kıyısında, sert kabuğunun içinde incisini saklamış istiridyeler gibiyiz. Hayatın içindeyiz ama çokça kapalıyız. Kırılmaktan , yarım kalmış cümlelerden, ansızın değişen yüzlerden, ihanetten, entrikalardan , kayıplardan dolayı. Kabuk “ bir daha olmasın” zırhıdır. Bu kabukla bazen güçlü görünür, bazen mesafe koyar, bazen sessizleşir, bazen de umursamaz taklidi yaparız. Hepsinin altında incinmiş bir inci vardır. İnsan bir kez düşmeyi öğrendi mi ayağını daha dikkatli basar. Bu incinmelerin en temelinde ebeveyn tutumları ,sonrasında gelişen bütün insan ilişkileri vardır.
Oysa hayata kalbi açık geliriz. Çok çabuk inanır, güvenir , severiz. Zamanla kurallar, baskılar, beklentiler, kodlar eşliğinde hayatı deneyimledikçe kendimize kabuk yapmaya başlarız. Çünkü çıplak kalp gerçekleri taşıyamaz. Tedbir, mesafe, az konuşma, az beklenti, az hayal moduna geçeriz. Kalbimizi kat kat, katman katman sarmaya başlarız. Ruh kabuk üretir. Kabuk kapanır ve zamanla bu halimiz bir değere , bir duruşa dönüşür. Şiire göre kendimizi zehirlemiş , gerçeklere göre ise korumuş oluruz .
Eğer tamamen açık kalırsak her gün yeniden parçalanırız. Eğer tamamen kapanırsak taşlaşır ve artık yaşayamayız. Bu yüzden insan bu ikisinin ortasında yarı açık yaşar. Kabuklu ama canlı, temkinli ama umutlu. Tıpkı gökyüzüyle yeryüzü arasında yürümek gibi. Biri sonsuz ve hafif, diğeri ağır ve somut.
Belki hayat bütünüyle şiir değil. Belki de hiç olmayacak. Ama tamamen gri , tamamen taş da değil. Sevgi aslında o kabuğun açılmasını, griliğin renklere bürünmesini istemektir.Sabırla , paylaşmakla, dinlemek ve anlamakla. Birinin kabuğunu fark ettiğin noktada anlam başlar, gerçek bağ gelişir. Kabuk çatlar , içeri oksijen girer ve biz nefes almaya başlarız. Gürültüsüz, gösterişsiz, yavaş yavaş
Vee en sert günün içinde bile küçük şiir anları vardır. Yağmurun ardından doğan güneş gibi ruhumuzu ısıtır. Yorgun bir günün ardından içilen çayın sıcak buharı gibi
Belki kabuklarımızı tamamen çıkaramayacağız. Ama hayatın sertliğine, anda biten bir bakışla, bir ses tonuyla, dalgaların kıyıya vuran sesi eşliğinde kabuğumuzun içinin canlı olduğunu fark edeceğiz. Ve o an hala atan bir kalp olduğunu bilmek, tüm yorgunluğu alıp götürecek. Karanlıkta yürürken gökyüzündeki yıldızları da gördüğümüz saklı ince bir güzellik gibi.
Sevgiler…
15.02.2026